Auteur Hugo De Bondt In mijn jonge flowerpowerjaren dacht ik dat het leven een klim was. Elke dag sneller, hoger, verder. Ik wilde mijn naam achterlaten in de lucht. Mijn stem laten horen boven het rumoer van de wereld. Ik dacht dat kracht lag in
Vlaamse vrienden, senioren, we openen met een waarschuwing: kijk heel goed uit wanneer een nutsbedrijf (elektriciteit, water, gas, internet maar ook “myPension!”) u via mail vraagt om uw gegevens door te geven. De valse mails die rondgaan zijn amper te onderscheiden van de echte en
Vlaamse vrienden, senioren, er was op de sociale media nogal wat te doen rond het feit dat in Gent en Zele “ramadanverlichting” in enkele straten zal branden tijdens de islamitische vastenmaand. Het staat een handelsvereniging vrij om dergelijk initiatief te nemen maar de lokale overheid
Vlaamse vrienden, senioren, wij senioren, rijk aan jaren en ervaring, dragen in ons een schat aan herinneringen, aan momenten die we koesteren maar evengoed aan die ogenblikken – kort of lang – die we misschien liever willen vergeten. Logischerwijze zijn deze herinneringen strikt persoonlijk al
Vlaamse vrienden, senioren, nog dezelfde dag waarop we het Vlaams Tram- en Autobusmuseum in Berchem bezochten lazen we van Leo, een van onze gidsen daar, op “frustratieboek” het volgende en ik citeer: “Heel gedisciplineerd en aandachtig publiek. Ondanks de koude kan je je als gids